Zaal Z

Haar magazine ‘Zaal Z’ is van een exceptioneel hoog niveau. De vormgeving van het duo Anne Verlent en Linde Desmet, die ook Openbaar Kunstbezit Vlaanderen bedienen, is sober en stijlvol. Tekst-beeld zit in een fifty-fifty-verhouding. Het 2,5-kolomsmodel geeft rust en alle ruimte om de werken royaal groot te tonen. De kracht van een museum wordt volop aangeboord: aan schoonheid geen gebrek.

Vooral de rubricering is geïnspireerd. Onderaan dit artikel vind je een overzicht van de rubrieken, als goed voorbeeld van de vele vensters die je kan creëren om binnen te kijken in hetzelfde huis. Een mooie vondst is de rubriek van de laatste pagina: ‘wat zien we op de cover?’ Zo maak je de cirkel rond en zet je de lezer aan opnieuw naar de cover te kijken en om opnieuw te bladeren.

Ook aan een signatuurelement is gedacht. De letter Z wordt subtiel en schaars gebruikt als een signatuur op de cover en de enkele binnenpagina’s. Het deed me denken aan het (veel radicaler) Zembla-magazine dat een gelijkaardige Z als lay-outelement inzet.

Een minder opvallend maar daarom niet minder kenmerkend signatuurelement is de afloop van de beeld naar de buitenkant, maar nooit naar de middenlijn.

C'est magnifique être sympathique?

Toch nog een werkpuntje? De redactie bestaat vooral uit medewerkers van het museum. Da’s zeer sympathiek maar schrijven blijkt niet altijd hun point fort. Een steviger eindredactie zou geen kwaad kunnen.

En dan – als het mag – een persoonlijke noot bij een probleem waarvoor ik nooit een oplossing gevonden heb. Het communicatieteam is zoals gezegd van een straf niveau. Bij elke tijdelijke tentoonstelling slagen ze erin om een ‘dat moet ik gezien hebben’ – gevoel te creëren. Jammer genoeg staan de tentoonstellingen zelf niet op datzelfde hoog niveau en kom ik vaak buiten met een ‘was dat alles?’ – gevoel. 

Veel beloven en weinig geven, doet de boer in weelde leven

Of het nu de tentoonstelling van Ensor of van Magritte was, je blijft bij gebrek aan de topwerken van de topnamen op je honger zitten. ‘Veel beloven en weinig geven, doet de boer in weelde leven’, zei mijn grootmoeder. Dat klopt natuurlijk, met twee miljoen bezoekers in vier jaar boert het KMSKA goed. Maar bij de volgende tijdelijke tentoonstelling zal ik toch even de recensies afwachten vooraleer de trappen van het museum op te rennen. 

Wat doe je, als je marketing beter is dan je product? Het is een dilemma waarvoor ik nooit een uitweg vond. Je kan moeilijk het niveau van je communicatie verlagen, toch? 

Zaal Z is een kwartaalblad en telt 64 blz. Met een abonnement krijg je vier edities in de bus voor 35 euro. Abonneren doe je hier.

De rubrieken van Zaal Z zijn een fraai voorbeeld van hoe je met een doordachte rubricering één thema (het gaat altijd wel ergens om een schilderij) fris en spannend kan houden.

• volgende tentoonstelling aankondiging (rubrieksnaam ‘expo’)
• volgende tentoonstelling (‘gesprek’): interview met de kunstenaar
• voorbije tentoonstelling (‘museummuze’): interview met de kunstenaar

• advertentie voor eigen activiteit

   

• werk in bruikleen gekregen (‘te gast’)
• werk in bruikleen gegeven (‘ambassadeur’)
• werk gerestaureerd (‘onderzoek’)

• verhaal van een werk in depot (‘inventarisnummer’)

   

• schilderijen rond één thema (hier: moeders)

• een detail uit een werk uitgelegd (‘mirador’)

   

• externe vakmensen (‘gesprek’)
• interview over een maatschappelijk thema (‘perspectief’)
• didactisch artikel (hier: wat was de Gouden Eeuw?)
• wat valt te zien op de cover? (en zo keer je zonder het zelf te beseffen terug... naar het begin van het magazine)