De oplichters van Reprobel

Je kan gerust in het professioneel leven staan en geen auteursrecht betalen. Dan doe je voor Reprobel een nulaangifte. Maar hoe je dat kan, is niet eenvoudig te achterhalen op de website. Ik heb twee uur gezocht – vooraleer de weg te vinden. Die routebeschrijving vind je helemaal onderaan deze blogpost. 

Zou het toevallig zijn dat Reprobel het ons zo moeilijk maakt? Mocht Reprobel te goeder trouw zijn: dan zet ze toch gewoon een directe link naar een nulaangifte? Of een QR-code op de brief? Niks daarvan. Mijnheer Jean-Paul Langhoor-Beltia, CEO van Reprobel, doet er alles aan om deze optie in een hoekje van zijn website te verbergen en geld binnen te harken. 

Moet je vrezen voor de klop op deur en de laarzen in de gang?

Dat is niet de enige truuk die hij toepast. Bedreiging zit ook in zijn repertoire. Hij zal het order geven tot ‘een vaststelling ter plaatse in uw onderneming of instelling door beëdigde agenten’. Echt? Moet je vrezen voor die klop op de voordeur en het geluid van laarzen in de gang? Neen, toch niet. Mijnheer Langhoor kan zijn personeel niet zomaar op jou afsturen. Hij heeft een rechterlijk bevel nodig en een notaris, eventueel met een slotenmaker, met politiebegeleiding en een IT-specialist. Als hij een rechter wil overhalen om een dergelijk team te sturen voor een huiszoeking, moet Langhoor vooraf ernstige bewijzen van misbruik op tafel leggen, voor een ernstige som – niet voor 45 euro. Elk beetje rechter stuurt Langhoor wandelen. Minima non curat praetor. De rechter houdt zich niet bezig met bagatellen.

Een kopieerapparaat als bewijs?

De derde truuk die Reprobel hanteert is het oprekken van het begrip ‘auteursrecht’. Dit sloeg oorspronkelijk op wetenschappelijk en cultureel-artistiek werk. Langhoor probeert dit uit te breiden tot het kopiëren van een paragraaf uit een mail of het inscannen van een schema uit een presentatie. Stilaan is een kopieerapparaat in huis halen synoniem voor het schenden van het auteursrecht. Dat is wettelijk niet correct. Maar het past natuurlijk in de bangmakerij waarmee Langhoor zijn geld verdient. 

Het principe is nochtans eenvoudig: als je geen kopies neemt van beschermde werken, hoef je niks te betalen. Maar pas op: je bent wel wettelijk verplicht om een aangifte te doen. Als je niks wil betalen, doe je dan een nulaangifte.  Hieronder vind je een routekaart doorheen het doolhof van de Reprobel-website.

Volg de draad van Ariadne!

Hoe doe je een nulaangifte? 

1. Je gaat naar https://portal.reprobel.be/
2. Op je brief die Reprobel je stuurt, vind je je gebruikersnaam (reprobelnummer) en wachtwoord.
3. Vul al de gegevens in die Reprobel vraagt. Da's best veel en gedetailleerd.
4. Kies voor 'reprografieaangifte'. Dit is uiterst belangrijk. De website probeert je voortdurend met dreigende taal te ontraden deze weg te kiezen, maar het is de enige weg naar een nulaangifte!
5. Je vult in hoeveel fotocopies je jaarlijks maakt.
6. Je vult in welk percentage daarvan een 'beschermd werk' betreft: dat is O%. Hier zit 'toevallig' een zwak punt in de software van de website. Het kan zijn dat je deze O% meerdere keren moet ingeven. Niet opgeven, vroeg of laat lukt het je wel.
7. Je krijgt de bevestiging dat je nul euro moet betalen.

Zo, da's dan geregeld. Volgend jaar zal Reprobel je opnieuw een dreigbrief sturen en dan volg je gewoon dezelfde weg. Ik laat deze post wel staan, mocht je de route ondertussen vergeten zijn. 

Tot slot een verzoekje: kan de FOD Economie alstublieft haar superviserende rol ernstig nemen en de CEO van Reprobel aan zijn oren trekken?

Naschrift: Reprobel heeft op deze blogpost gereageerd. Hun wederwoord vind je hier